رمان کوتاه «گاوها و آدم‌ها» از آثار شاخص ادبیات معاصر برزیل به شمار می‌آید؛ اثری فشرده، تیره و بی‌رحمانه که با زبانی عاری از تزئین، به قلب خشونت ساختاری در جهان مدرن نفوذ می‌کند. آنا پائولا مایا در این رمان، کشتارگاهی دورافتاده در حاشیه‌ی روستاهای برزیل را به صحنه‌ای نمادین بدل می‌سازد که در آن مرز میان انسان و حیوان، کار و مرگ، و ضرورت اقتصادی و فروپاشی اخلاقی به‌تدریج محو می‌شود. روایت بر زندگی ادگار ویلسون متمرکز است؛ مردی که وظیفه‌اش بیهوش کردن گاوها پیش از ذبح است. این کار، که در ظاهر عملی فنی و تکرارشونده است، در متن رمان به آیینی سرد و تشریفاتی بدل می‌شود. ادگار پیش از هر کشتن، نشانه‌ای صلیب‌گونه بر بدن حیوان می‌کشد و می‌کوشد لحظه‌ای آرامش برای آن فراهم کند.