علیقلی محمودی بختیاری، در هفتم آذرماه سال ۱۳۱۱ شمسی چشم به جهان گشود. پس از آنکه تحصیلات مقدماتی را به پایان رساند، در سال ۱۳۳۲ برای ادامهٔ تحصیل راهیِ تهران شد و پس از گذراندن سال ششم متوسطه در دبیرستان مروی، به دانشکده‌های حقوق و ادبیات راه یافت؛ اما رشتهٔ ادبیات را برگزید و در سال ۱۳۳۷ از دانشکده ادبیات فارغ التحصیل گردید.

محمودی در سال ۱۳۳۸ دورهٔ فوق لیسانس علوم اجتماعی را گذراند و در سال ۱۳۴۲ دورهٔ دکترای رشتهٔ زبان‌شناسی و زبان‌های باستانی ایران را پی گرفت و از دانشکده ادبیات دانشگاه تهران به اخذ درجهٔ دکترا توفیق یافت. وی از سال ۱۳۳۹ به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و دو سال معاونت ادارهٔ تألیف و ترجمهٔ ادارهٔ کل نگارش و سرپرست نظارت بر کتاب‌های درسی را به عهده داشت. در شهریور سال ۱۳۴۶ برای تدریس وارد دانشکده ادبیات دانشگاه تهران دعوت شد و از مهرماه‌‌ همان سال با تأسیس دانشکده علوم و ارتباطات اجتماعی، به این دانشگاه رفت.

دکتر محمودی، در سال ۱۳۴۹ به دانشگاه ابوریحان بیرونی (دانشسرای عالی سپاه دانش - دانشگاه سپاهیان انقلاب) مأموریت یافت. در سال ۱۳۵۰ با حفظ سمت به معاونت دانشگاه ابوریحان بیرونی منصوب گردید. او در سال ۱۳۵۱ از این سمت کناره گرفت و تا سال ۱۳۵۹، مدیریت گروه بنیادهای آموزش و پرورش را عهده دار گردید. آنگاه در سال ۱۳۵۵ بنا به دعوت دانشگاه کلمبیا، به مدت یک سال به تدریس و مطالعه و تکمیل دورهٔ زبان‌شناسی در آن دانشگاه اشتغال داشت و پس از بازگشت به ایران، دوباره بنا به دعوت دانشگاه یوتا، سفری دو ماهه به آمریکا رفت.

گروه: علوم انسانی
رشته: علوم اجتماعی
گرایش: زبان‌شناسی

والدین و انساب:
علیقلی محمودی بختیاری، فرزند مهراب، نوهٔ حاج عبدالله خان بهداروند و نبیرهٔ محمودخان، رئیس و سردودمان ایل بختیاروند هفت لنگ بختیاری می‌باشد.

تحصیلات رسمی و حرفه‌ای:
علیقلی محمودی بختیاری، تحصیلات مقدماتی را در مکتب سنتی گذراند، سپس به دبستان رفت و با امتحان ورودی به کلاس چهارم راه یافت. آنگاه دورهٔ اول و دوم متوسطه را در خرم آباد و سال سوم را در الیگودرز و سال‌های چهارم و پنجم را در بروجرد به انجام رسانید.

وی در سال ۱۳۳۲ برای ادامهٔ تحصیل راهیِ تهران شد و پس از گذراندن سال ششم متوسطه در دبیرستان مروی، در کنکور دانشگاه شرکت جست و به دانشکده‌های حقوق و ادبیات راه یافت؛ اما رشتهٔ ادبیات را برگزید و در سال ۱۳۳۷ از دانشکده ادبیات فارغ التحصیل گردید. محمودی در سال ۱۳۳۸ دورهٔ فوق لیسانس علوم اجتماعی را گذراند و در سال ۱۳۴۲ دورهٔ دکترای رشتهٔ زبان‌شناسی و زبان‌های باستانی ایران را پی گرفت و از دانشکده ادبیات دانشگاه تهران به اخذ درجهٔ دکترا توفیق یافت.

مشاغل و سمتهای مورد تصدی:
علیقلی محمودی بختیاری از سال ۱۳۳۹ به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و دو سال معاونت ادارهٔ تألیف و ترجمهٔ ادارهٔ کل نگارش و سرپرست نظارت بر کتاب‌های درسی را به عهده داشت. وی در سال ۱۳۵۰ با حفظ سمت به معاونت دانشگاه ابوریحان بیرونی منصوب گردید و در سال ۱۳۵۱ از این سمت کناره گرفت و تا سال ۱۳۵۹، مدیریت گروه بنیادهای آموزش و پرورش را عهده دار بود.

فعالیتهای آموزشی:
علیقلی محمودی بختیاری در دبیرستان‌های فیروزبهرام، رازی، ادیب و چند دبیرستان دیگر تدریس نمود. سپس در شهریور سال ۱۳۴۶ برای تدریس ادبیات فارسی و رشتهٔ مترجمی دانشکده ادبیات دانشگاه تهران دعوت به کار شد و از مهرماه‌‌ همان سال با تأسیس دانشکده علوم و ارتباطات اجتماعی، برای تدریس ادبیات معاصر و فن نویسندگی فراخوانده شد.

وی از سال ۱۳۳۸ با تصویب شورای علمی دانشکده به عنوان استاد تمام وقت مشغول به کار شد و علاوه بر تدریس ادبیات معاصر و آیین نگارش، درس‌های ادبیات کلاسیک «فرهنگ و تمدن ایران» نیز به او واگذار گردید. دکتر محمودی، در سال ۱۳۴۹ به دانشگاه ابوریحان بیرونی (دانشسرای عالی سپاه دانش - دانشگاه سپاهیان انقلاب) مأموریت یافت.

آنگاه در سال ۱۳۵۵ بنا به دعوت دانشگاه کلمبیا، به مدت یک سال به تدریس و مطالعه و تکمیل دورهٔ زبان‌شناسی در آن دانشگاه اشتغال داشت و پس از بازگشت به ایران، دوباره بنا به دعوت دانشگاه یوتا، سفری دوماهه به آمریکا رفت.

مراکزی که فرد از بانیان آن به شمار می‌آید:
علیقلی محمودی بختیاری از سال ۱۳۳۴ با همکاری دوستانش «انجمن ادبی دانشکده» را بنیاد نهاد، که یکی از انجمن‌های فعال و پربار آن روزگار بود.

سایر فعالیت‌ها و برنامه‌های روزمره:
علیقلی محمودی بختیاری از دوران کودکی آغاز به سرودن شعر کرد و در دوران دانشجویی رسماً کارِ شعر و شاعری را شروع نمود و در آغاز شعرهای فارسی سره می‌سرود، اما وی هیچ وقت به شعر و شاعری متظاهر نبود. در سال ۱۳۵۱ در پایان کتاب «شکرستان»، نمونه‌های شعر خود را به چاپ رسانید و در سال ۱۳۵۷ نیز در آخرِ کتاب «گنج راز» به عنوان نمونه، اشعاری ارائه کرد.

از فعالیت‌های دکتر محمودی در زمان معاونت دانشگاه ابوریحان بیرونی، ایجاد بخش دانشجویان خارجی بود و در کنار آن، طرح بازآموزی زبان و فرهنگ ایرانی را به استادان و دبیران زبان و ادبیات فارسی دانشگاه‌های هند و پاکستان به تصویب رسانید.

وی در سال ۱۳۵۶ خود سفری به پاکستان کرد و با دیدار از دانشگاه‌های سراسر آن کشور، زمینهٔ مساعدی را برای فراخوانی همهٔ استادان زبان و ادبیات فارسی سراسر شبه قاره هند و پاکستان فراهم نمود. او در سال ۱۳۵۷ به مصر سفر نمود و ضمن دیدار از دانشگاه‌های قاهره و اسکندریه، در دانشگاه عین الشمس قاهره سخنرانی کرد و طرح گسترش زبان فارسی در آن دانشگاه را با توجه به کثرت داوطلب پی ریزی نمود.

جوائز و نشان‌ها:
در سال ۱۳۵۶، کتاب «زمینهٔ فرهنگ و تمدن ایران» علیقلی محمودی بختیاری به عنوان کتاب درسی در بخش خاور‌شناسی دانشگاه یوتا انتخاب شد.
آثار:
او - تو - من / ویژگی اثر: عرفان از دیدگاه حافظ
بابل دل ایرانشهر، چرا حافظ؟،
خاقانی در ایوان مدائن،
دفتر دوم فرهنگ و تمدن ایران،
دفتر دوم گنج گهر،
راهی به مکتب حافظ،
زایش دوباره در آفرینش و عشق از دیدگاه مولانا جلال الدین بلخی،
زمینهٔ فرهنگ و تمدن ایران،
شکرستان،
فراز و نشیب سیاست و شیوهٔ کشورداری ایران،
کمینگاه دشمن،
کوروش در بابل،
گنج راز،
گنج گهر / ویژگی اثر: نمونه‌های نثر و نظم.
هفت نگار در هفت تالار / ویژگی اثر: تحلیلی اجتماعی از هفت پیکر نظامی
ویرایش و آرایش دفتر یکم سبک‌شناسی (تاریخ تطور شعر فارسی) / ویژگی اثر: تألیف: ملک الشعرای بهار