قاسم آهنین جان متولد 6/26/1337 اردبیل، بزرگ شده در اهواز.

اون چ.ن معدودی نام در سرزمین ما، شاعری است که سرنوشت خود را زیسته و می زید. یعنی شعرش را، که زندگی اوست. یعنی با منها کردن شعر از زندگی اش نموداری که رسم می شود آن گونه قابل پیش بینی نیست. که نام دوباره ی شعر است، هستی او. که جز این نه می داند، نه می تواند. شعر و شاعری او در یکی از تعیین کننده ترین دهه ها، شکل و نام یافت، آن هم بر جلگه ای شعر خیز و شاعر زی. آبشخور شعر او هر چه هست و بود علاوه بر مطالعات و تعلق های خاص خود از همه ی مکتوب ها، شفاهی ها و دیدار هایش به بهترین صورت ممکن آموخته و تمتع جسته، تا که طرز و شیوه و شگرد خود را ابداع و ارائه کرده. فارغ از دسته و گروه بندی ها، نام هایی شعر او را به رسمیت شناخته اند و دریافته اند و مخاطبین و علاقه دارانی در حین دلبستگی به شعر او، از او تاثیر پذیرفته اند و این نهادن تاثیر و ایجاد تعلق در نسل های بعد، خود امری است که نصیب هر شاعری نمی شود