غلامرضا رضایی به سال 1341 در مسجد سلیمان متولد شد.

نویسنده ای از دیار جنوب، سرزمینی که دوران ساز و شاهد حوادث زیادی بوده است.

وی نویسندگی را به طور جدی از سال 1368 آغاز کرد و ارتباط تنگاتنگی با احمد میرعلایی داشته است تا جایی که نوشته هایش در همان ابتدای کار تحت نظر هوشنگ گلشیری نگاشته شد تا ثابت کند هنر از هر نوع آن، خاصه نویسندگی برای این سرزمین و اهالی آن دست مایه ای بسیار خوبی برای شناساندن هرچه بیشتر این منطقه و حوادث آن می باشد.تکه ای از جنوب ایران که شاهد کشف بزرگترین و پر درآمد ترین منبع اقتصاد کشور (نفت) بوده است.

از ویژگی های داستان های این نویسنده ی خوزستانی توجه به زبان و گاهی در هم ریختن زمان روایت است توجه به تجربه گرایی توجه به فرم و اقلیم و زبان نیز از دیگر خصوصیات نوشته های رضایی می باشد.

آثار و نقد داستان های وی در مجلات کارنامه، عصر پنج شنبه، زنده رود، خوانش... به چاپ رسیده اند."احمد بیگدلی" از نویسندگان و صاحب نظران ادبیات داستانی در گفتگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) درباره ی آخرین رمان وی «وقتی فاخته می خواند (انتشارات چشمه)» می گوید: غلامرضا رضایی در خلق فضا و آرایه داستان به خواننده به دلیل آشنایی دیرینه با محیط دچار مشکل نمی شود او می تواند به خوبی از عهده این امر برآید.

گفتگوها با توجه به اقلیمی بودن ماجرا بسیار خوب نوشته شده و از فصاحت کامل بر خوردارند و اندازه دهان آدم های داستان اند "فتح ا... بی نیاز" نیز در یادداشتی درباره مجموعه داستان «نیمدری» درباره او و داستان هایش مطالبی گفته و این کار را شروع خوبی برای رضایی فرض کرده است.

همین طور «محمد رضا گودرزی» از منتقدین برجسته ی ادبیات ایران درباره کتاب «دختری با طعم آدامس خروس نشان (انتشارات ثالث)» حرف های زیادی دارد. وی بررسی موشکافانه ای از داستان دارد و به خوبی این کتاب را واکاوی کرده است.

به هر حال آقای رضایی نیز به مانند خیلی از نویسندگان جنوب دغدغه جنگ، عشق و جنوب را دارد. او استاد ادبیات در دانشگاه آزاد (واحد اهواز) است.

از وی تا کنون سه کتاب به چاپ رسیده است. دو مجموعه داستان «نیمدری» و «دختری با طعم آدامس خروس نشان» و رمانی به نام «وقتی فاخته می خواند». امید است هر چه بیشتر بتوانیم در شناساندن عزیزان نویسنده هم استانی کوشا باشیم.